BLOG: Johan en David

‘Johan Cruijff is overleden’, zegt een collega op de saaiste donderdagmiddag in tijden.
Ik kijk ‘m even verbaasd aan. Het enige dat ik een tikkeltje nonchalant zeg, is: ‘Rot op.’
‘Johan Cruijff is overleden’, herhaalt hij – even stoïcijns als de eerste keer.

Intussen heb ik Twitter al geopend en zie ik de tweet van zijn management. R.I.P Johan Cruijff (1947 – 2016). Fuck.

Ik merk dat mijn hartslag behoorlijk toeneemt, dat ik even niet weet wat ik moet zeggen. Johan Cruijff overleden. De chef lijkt even in paniek en zegt dan met ietsje overslaande stem: ‘Godverdomme, Cruijff is dood.’

Op de sportredactie gaan alle alarmbellen rinkelen. Verslaggevers worden ingeschakeld, telefoons gaan over. Wij als internetredactie hebben in luttele minuten een artikel en een liveblog op poten. Ineens dringt het door: het is echt waar. Johan is niet meer.

Cruijff is een voetbalicoon, maar wáárom klopt mijn hart zo snel, vraag ik me af? Waarom ben ik zo verbouwereerd, zo beduusd? Ik ken Johan niet, ik heb ‘m nooit ontmoet en ik heb ‘m – helaas – nooit zien spelen. Ik laat het even in het midden, er is tenslotte genoeg te doen.

Een dag later loop ik op straat. Muziekje in, weg van de wereld. Toch denk ik maar aan één persoon: Johan Cruijff. In een verwoede poging een verklaring te zoeken waarom ik zijn overlijden zo moeilijk opzij kan zetten, kom ik erachter dat ik zijn dood in een veel breder perspectief trek.

Zijn heengaan tekent namelijk ook de vluchtigheid van het leven. In de schamele 22 jaar die ik op deze wereld sta, was Cruijff er áltijd. Cruijff hoorde bij de decoratie van Nederland, van de voetbalwereld, van de hele wereld. In elke tak van sport heb je zulke personen. Grootheden die symbool staan voor het vakgebied waarin ze groot zijn geworden. Cruijff is voetbal, zoals voetbal Cruijff is. En als voetbal altijd doorgaat, is Cruijff toch onsterfelijk?

Het wegvallen van het een voelt als een aanslag op het ander. Het lijkt niet te kunnen, totdat het gewoon gebeurt. En je het moet accepteren. Na Cruijff zullen nog vele legendes wegvallen, terwijl de voetbalwereld gewoon doorgaat en nieuwe grootheden zal voortbrengen.

Kijk om je heen en besef wat je hebt. Want als Cruijff plotseling kan wegvallen in het voetbal, kunnen andere dingen om je heen óók plotseling verdwijnen. Zaken die je als yin en yang zag. Die je als onafscheidelijk beschouwde. Die je niet los van elkaar kunt zien.

Terwijl ik dit hersenspinsel overdenk, schiet mijn Spotify op Lazarus, een nummer van het laatste album van David Bowie. ‘Look up here, I’m in heaven’, zegt Bowie. Uitgerekend Bowie, die in zijn genre misschien wel net zo intrigerend, ondoorgrondelijk en onnavolgbaar als Cruijff was. Ik kijk even omhoog en loop verder.

David, doe Johan de groeten.

Advertenties